zmierzać. Sformułowanie tematu lekcji może oczywiście być różnorodne. Można go zapisać w postaci jednego zdania rozwiniętego, dwóch lub trzech zdań oznajmujących pojedynczych, można wreszcie w postaci równoważników zdań. Zależy to od realizowanych zagadnień programowych. W zapisie Г realizowanych tematów lekcji, a może bardziej precyzyjnie —w uświadamianiu sobie tych tematów — spotyka się znaczne zróżnicowanie. Oto przykłady błędnie sformułowanych tematów: «Warszawa — stolicą Polski — opowiadanie na podstawie wyświetlonych przeźroczy». [...] Poprawnie sformułowane tematy w tym zakresie powinny mieć, dla przykładu, następującą formę językową: «Konstruowanie opowiadania na temat Warszawa — stolicą Polski przy wykorzystaniu cyklu przeźroczy» [...]”. (J. Kulpa, R. Więckowski, 1983, s. 27- 28). Formułowanie tematu (w ujęciu J. Galanta) „Gdy chodzi o język polski, to trzeba uwzględnić wymagania teoretyków nauczania początkowego i specjalistów z tego zakresu, którzy uważają, że w temacie lekcji powinny występować trzy elementy: 1) zadania z zakresu ćwiczeń językowych, 2) tematyka oraz 3) środki dydaktyczne będące podstawą treści lekcji. Niektórzy uważają, że bardzo ważną rzeczą jest kolejność tych elementów, że najpierw należy wymienić ćwiczenia językowe, potem źródła, czyli środki, i wreszcie tematykę. Wydaje mi się, że nieistotna jest kolejność, bo w toku lekcji nie odgrywa ona jakiejś roli, ale ważne jest, aby i w temacie, i na lekcji te elementy występowały” (J. Galant, 1987, s. 70). „Odnośnie do tematów lekcji środowiska społeczno-przyrodniczego nie ma takich wymagań jak przy języku polskim. Potrzebne są tylko dwa elementy w temacie: zagadnienie, z którym chcemy zapoznać uczniów na lekcji oraz podstawa opracowania” (J. Galant, 1987, s. 71). Temat lekcji (w ujęciu B. Jodłowskiej) „Wiele trudności sprawia młodym nauczycielom sprecyzowanie tematu lekcji, zarówno do zapisania w dzienniku, jak w zeszycie uczniowskim, a jak wiemy muszą one być różne w