Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 8 - książka gotowa + okładkastr1 i 4
P. 8

    stereotypu, zgodnie z którym nauka odbywa się przede wszystkim w szkole, pod kierunkiem jednego
    nauczyciela, w określonym czasie i przestrzeni. Nauczanie powinno więc być syntezą różnych form
    edukacji. Uczniom należy zagwarantować dostęp do wielu źródeł wiedzy, której dostarczają różnorodne
    podmioty, a zadania, które wykonują, powinny obejmować wiadomości i umiejętności z różnych dziedzin
    życia. Taka edukacja jest możliwa również w wyniku intensywnego rozwoju multimedialnych
    i interaktywnych technologii komputerowych, których wykorzystanie wprowadziło kształcenie do
    przestrzeni wirtualnej. Szkoła nie jest obecnie jedynym i najlepszym miejscem, w którym uczniowie
    zdobywają wiedzę. Mają oni bowiem nieograniczony dostęp do informacji w każdym miejscu i czasie3.
    Ten fakt także wykorzystywany jest w kształceniu interdyscyplinarnym, które stara się doskonalić
    umiejętności informatyczne uczniów poprzez systematyczne wykorzystywanie komputera i jego
    możliwości w zdobywaniu określonych umiejętności.

             Należy podkreślić, iż w kształceniu interdyscyplinarnym bardzo ważna jest edukacja nieformalna,
    a więc odbywająca się poza szkołą. Związane jest to z przekonaniem, iż wszystkie zdobyte
    doświadczenia mają walor edukacyjny i dzięki nim można zwykle uzyskać zdecydowanie lepsze wyniki
    niż w szkolnych sytuacjach edukacyjnych. Kolejnym ważnym aspektem takiego podejścia jest nacisk na
    uczenie tego jak się uczyć. Mniej ważne staje się w tym sensie co uczeń wie, a większe znaczenie ma
    umiejętność myślenia i zdobywania wiedzy. Współczesny człowiek musi bowiem być przygotowany do
    szybkiego przekwalifikowania się w razie potrzeby, musi twórczo rozwiązywać różnorodne problemy
    pojawiające się w zmiennej rzeczywistości. Edukacja interdyscyplinarna ma ukształtować ludzi
    kreatywnych i myślących4. W związku z tym podkreśla rolę pragmatycznego podejścia do przekazywanej
    wiedzy. Nie chodzi już bowiem o przyswojenie treści znajdujących się w podręcznikach – co nie oznacza,
    że nie stanowią one wciąż wartościowego środka dydaktycznego. Zgodnie z przekonaniem pragmatyków
    kryterium prawdziwości wiedzy jest jej użyteczność. Poznawanie należy więc traktować jako narzędzie
    służące do rozwiązywania określonych problemów. Jest to możliwie dzięki myśleniu, które powinno
    zawsze być testowane sytuacjami problemowymi. Rozwiązywanie takich sytuacji pozwala wzbogacić
    wiedzę, która jest następnie wykorzystywana w kolejnych sytuacjach problemowych. Cechą
    pragmatycznego podejścia do edukacji jest także stosowanie elastycznych metod nauczania, dzięki
    którym nauka w szkole pozwoli na zdobycie takich cech jak: kreatywność, samodzielność i umiejętność
    wyrażenia własnego „ja”. Sprzyja temu m.in. stosowanie metody projektu, w której nauczanie nie polega
    na prostym przekazywaniu wiedzy. Uczniowie zdobywają ją bowiem w działaniu i dzięki pracy w grupie.
    Sprzyja to dodatkowo respektowaniu zasad demokratycznego społeczeństwa, m.in. poprzez kształtowanie
    umiejętności dyskutowania, dociekania, którego efektem jest samodzielne podjęcie decyzji,
    weryfikowania tradycyjnych norm i wartości. Metoda projektów stosowana na jak najwcześniejszych
    etapach edukacji pozwala ukształtować nowego człowieka preferującego postawy krytyczne5.

    3 D. Łażewska, Zmiany w procesie nauczania – uczenia się – praktyczne rozwiązania i teoretyczne założenia [w:]
    K. Dziurzyński (red.), Dylematy współczesnej edukacji, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Gospodarki Euroregionalnej
    im. Alcide De Gasperi w Józefowie, Józefów 2012, s. 208-209.
    4 Ibidem.
    5 Ibidem, s. 213-214.

| 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 |