Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 9 - książka gotowa + okładkastr1 i 4
P. 9

    Kształcenie interdyscyplinarne posiada zatem wiele zalet. Warto się więc zastanowić nad tym
    w jakim stopniu stosowane jest ono w polskich szkołach. Zagadnienie to zostało uwzględnione
    w badaniach potrzeb i oczekiwań nauczycieli zleconych przez Centrum Nauki Kopernik
    i przeprowadzonych przez Pracownię Badań i Innowacji Społecznych „Stocznia” w maju 2009 roku.
    W badaniu uczestniczyli nauczyciele szkół podstawowych i gimnazjów. Podstawowe cele projektu
    wynikały z potrzeby skutecznej komunikacji oferty Centrum Nauki Kopernik oraz z konieczności
    dopasowania jej do oczekiwań nauczycieli i edukacji. W raporcie wiele miejsca poświęcono sposobom,
    w jaki nauczyciele pracują z uczniami. Podjęto także problem interdyscyplinarności – jej obecności
    w szkole i sposobów realizacji. Przeprowadzone z nauczycielami wywiady dowiodły, iż
    interdyscyplinarność nauki w szkołach funkcjonuje jedynie na poziomie teorii, czyli w deklaracjach
    nauczycieli. Bardzo rzadko deklaracje te przekładały się na praktykę. Próby podejścia
    interdyscyplinarnego podejmowane były zwykle w czasie zajęć dodatkowych przez nauczycieli, którzy
    czuli się dobrze w swoim zawodzie i chcieli rozwijać posiadane umiejętności. Uzyskane informacje
    pozwoliły stwierdzić, że idea interdyscyplinarności rzadko jest stosowana podczas lekcji. Jeśli się to
    zdarza, przyjmuje formę zadawania pytań związanych z omawianym tematem, ale wychodzących poza
    podstawę programową przedmiotu. Nauczyciele rezygnują z podejścia interdyscyplinarnego, ponieważ
    wymaga ono większego zaangażowania z ich strony i ze strony uczniów przyzwyczajonych do
    konkretnych granic między przedmiotami. W szkołach podstawowych problemem okazał się także brak
    kompetencji do przekazywania treści fizycznych i chemicznych na lekcjach przyrody. Nauczyciele sami
    uświadamiali sobie swoje braki do wychodzenia poza swoją dziedzinę. Ten problem mogłaby jednak
    rozwiązać współpraca z innymi nauczycielami, dlatego podczas wywiadu również o nią zapytano.
    Okazało się jednak, że zwykle współpracują ze sobą nauczyciele tego samego przedmiotu. Nauczyciele
    uczący różnych przedmiotów kontaktują się najczęściej w sprawach związanych np. z uzgodnieniem
    kolejności omawianych zagadnień lub zamówieniem konkretnego tematu, który ułatwi przeprowadzenie
    zaplanowanej lekcji. Przyrodnicy proszą więc matematyków o omówienie skali, fizycy o przygotowanie
    uczniów do przekształcania równań, itp. Bardzo rzadko odbywają się lekcje prowadzone wspólnie przez
    dwóch nauczycieli. Brak takich zajęć w dużej mierze wynika z kwestii organizacyjnych (dwóch
    nauczycieli na tej samej lekcji wymaga bowiem, by jeden z nich miał w tym czasie tzw. „okienko”).
    Jednak największą przeszkodą w łączeniu treści z zakresu różnych przedmiotów jest brak świadomości
    w środowisku nauczycieli o zaletach nauczania interdyscyplinarnego. Interdyscyplinarność nie stanowi
    dla nauczycieli kwestii, którą warto podejmować na lekcjach6.

             W związku z powyższym – Program Nauczania Interdyscyplinarnego z przedmiotów
    matematyczno-przyrodniczych, informatycznych i technicznych dla uczniów klas IV-VI szkół
    podstawowych, który jest tematem niniejszej publikacji – jest jakby odpowiedzią na potrzeby uczniów
    i nauczycieli. Prezentowana publikacja stanowi kompleksową prezentację tego programu. Część pierwsza
    poświęcona jest zagadnieniom wstępnym obejmującym kwestie organizacyjne i autorskie. Wyjaśniono tu

    6 Ł. Krzyżanowska, M. Wiśnicka, Wykorzystanie eksperymentów i metod aktywizujących w nauczaniu - problemy
    i wyzwania. Raport z badań, Centrum Nauki Kopernik, Warszawa 2009, s. 38-40.

| 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 |