wyrabianie szacunku do starszych osób i pomaganie im. Zastosowano projekcję filmu „1:0 dla starości”. Hasłem była ochrona życia i zdrowia. Film mówił o tym, że można wydłużyć młodość a starość uczynić przyjemną poprzez właściwe odżywanie się, kąpiele wzmacniające układ krążenia, poranną gimnastykę lub wędrówkę pieszą, przebywanie w gronie rodziny i przyjaciół – to wszystko przedłuża życie człowieka [Janczewska, 1976]. Od wielu lat, wiele kontrowersji budzi temat edukacji seksualnej dzieci i młodzieży. Według ONZ i WHO do zadań szkoły w tym należy: /1/ kształtowanie właściwego stosunku do płciowości, erotyzmu, miłości, przyjaźni, akceptacji, tolerancji, szacunku do ludzi, braku agresji, braku przedmiotowego traktowania ludzi, /2/ uświadamianie uczniów w zakresie: chorób wenerycznych, przemocy seksualnej, wykorzystywania seksualnego, patologii partnerskich i seksualnych, /3/ szerzenie tolerancji i braku dyskryminacji wobec homoseksualistów, /4/ przekazywanie wiedzy o znaczeniu i konsekwencjach rozpoczęcia współżycia płciowego. W każdej klasie zdarzają się rzeczy, o których nauczyciel nie wie, a które wpływają na to, że uczniowie są zainteresowani bardziej tym, a nie innym tematem – na przykład: ucieczka z domu, zbyt wczesna ciąża, kontakt seksualny z osobą zakażoną HIV, narkotyki, alkohol, adopcja, rozwód, przemoc seksualna, homoseksualizm, aborcja. Nauczyciel musi być otwarty na propozycje tematów, o których chcą dyskutować uczniowie, bo tylko w ten sposób jego działalność informacyjna i wychowawcza przyniesie właściwy skutek [Lew – Starowicz & Lach – Długołęcka, 1998]. Już w 1972 roku, Zespół Wychowania Zdrowotnego Komisji Propagandowej do spraw programów nauczania higieny, przygotował program wychowania seksualnego. Niektóre z jego zagadnień to: rozwój fizyczny ludzi – wzrost, proporcje ciała, muskulatura u mężczyzn i tkanka tłuszczowa u kobiet, zdrowie kobiety czynnikiem decydującym o losach dzieci – ochrona prawna, kultura, obyczaje, szacunek dla kobiet, wpływ alkoholu i nikotyny na rozwój, znaczenie sportu w okresie dojrzewania, dojrzałość biologiczna, płciowa i społeczna, rozwój człowieka w okresie dzieciństwa, dojrzałości i starości, potrzeby zdrowotne i psychiczne starszych ludzi, znaczenie rodziny dla rozwoju dziecka, planowanie rodziny, przyrost naturalny, rodzina środowiskiem społecznym, popęd płciowy człowieka – społeczne znaczenie życia seksualnego, normy obyczajowe i prawne, dewiacje. Program ten był przeprowadzony na zasadach eksperymentu w szkole podstawowej, po to, aby ustalić, czy treści w nim zawarte odpowiadają potrzebom dzieci oraz na jakich lekcjach, jakimi metodami i za pomocą jakich środków dydaktycznych te treści przekazywać. W większości sugerowane treści okazały się przydatne w edukacji seksualnej. Przed ich wprowadzeniem należy jednak przygotować odpowiednio nauczycieli i pomoce naukowe, aby we właściwy sposób omawiać poszczególne zagadnienia. Najważniejsze jest jednak umieszczenie dydaktyki wychowania seksualnego w programach uczelni kształcących nauczycieli, bo to od nich najbardziej zależy w jaki sposób uczeń przyswoi poszczególne wiadomości. Nauczyciel oprócz przekazywania wiedzy o anatomii, fizjologii, higienie układu rozrodczego, kształtuje postawę dzieci wobec seksualności, moralności, etyki i właściwego postępowania [Cichy, 1972]. W związku z tym, w kolejnych latach powstało wiele scenariuszy lekcji dotyczących właśnie tych treści. Konspekt lekcji [Janczewska, 1976] na temat świadomego rodzicielstwa miał na celu wyrobienie odpowiedzialności w związku z rozpoczynaniem życia płciowego. Najważniejsze wnioski z lekcji to: życie płciowe jest ważnym elementem życia człowieka, kultura w miłości jest podstawą życia społeczeństwa, rodzicielstwo jest wielką odpowiedzialnością – ekonomiczną, zdrowotną. Najważniejsze jest to, aby poczęcie dziecka było świadome i nie dochodziło do regulowania urodzin drogą przerywania ciąży. W toku jeden z lekcji [Dobrowolska, 1995] zastosowano inscenizację pt. „Nikt mnie nie 61