uczniów, co oznacza że należy wielu przypadkach wprowadzić pewne uproszczenie jednak nie z historycznego punktu widzenia a będące zgodnymi z aktualnymi poglądami naukowymi. Innym działaniem, które można uznać za innowacyjne, byłoby ujednolicenie teorii tłumaczących właściwości substancji chemicznych. Również za innowację, która powinna znaleźć się w podstawie programowej nauczania można uważać promowanie działań mających za zadanie ograniczanie pamięciowego przyswajania treści nauczania, na korzyść działań zmuszających ucznia do przeprowadzania pewnych operacji umysłowych w oparciu o wyszukanie niezbędnych informacji w rzetelnych podręcznikach akademickich, artykułach a naukowych, wskazanych stronach internetowych. Powyższe innowacje nie są żadną rewelacją. Jednak są one konieczne, aby podstawa programowa nauczanie danego przedmiotu była zgodna z ogólnymi założeniami procesu kształcenia. Powszechnie mówi się o kryzysie w zainteresowaniu naukami przyrodniczymi przez uczniów. Problem ten nie dotyczy tylko Polski ale dotyczy on całej światowej dydaktyki. Do wyjątków może należą państwa określane jako słabo rozwinięte. Znalezienie zależności: w krajach wysokorozwiniętych nastąpił kryzys zainteresowanie tymi przedmiotami natomiast w państwach słabiej rozwiniętych tego kryzysu nie ma, nie oznacza, że została znaleziona faktyczna przyczyna. Może to być tylko zbieg okoliczności, jeżeli by tak było to pozostaje w takim razie pytanie, co może być przyczyną takiego stanu rzeczy. Brak zainteresowania tym przedmiotami szczególnie dotyczy chemii i fizyki. Powszechne jest twierdzicie, że te dwa przedmioty są trudne. Czy brak zainteresowania tymi przedmiotami wynika z ich trudności czy może wynika też z mało atrakcyjnego ułożenia treści? Widoczne są tendencje w tym do uzyskania większej sprawności kształcenia zwłaszcza wśród bardzo licznie uczęszczającej do gimnazjów młodzieży. W Polsce wprowadza się ograniczanie przekazywanych treści kształcenia, w tym jednak nie uzyskuje się pożądanego efektu. Powszechnie znana jest zależności pomiędzy ilością przekazywanej wiedzy a ilością wiedzy przyswojoną przez ucznia. Wiadomo, że tylko bardzo nieliczna grupa uczniów jest w stanie nauczyć się wszystkiego co przekazuje nauczyciel. Dla większości ich ilość przyswojonej wiedzy względem przekazanej waha się w granicach od 50% dla 90%. Oznacza to, że kolejne ograniczenia nie będą podnosiły efektów kształcenia, natomiast będą obniżał się poziom wiedzy wszyskich uczniów. Przebieg procesu kształcenia jest modyfikowany nieprzerwanie a w ostatnich latach wiąże się z komputeryzacją, która wkracza już do życia codziennego. Programy komputerowe stają się coraz bardziej jednym z codziennych elementów kształcenia. Zastanawia czy jest to innowacja sięgająca dydaktyki czy tylko innowacja w wykorzystaniu sprzętu do przekazywania informacji. Po dokładnej analizie okaże się, że nie jest to właściwie wielka innowacja z punktu oceny dydaktyka. Raczej w niektórych przypadkach jest to ułatwianie pracy nauczycielowi lub nawet próba zastąpienia go w procesie prowadzenia lekcji. Uważa się, że w procesie edukacji najważniejszy jest kontakt z nauczycielem, kontakt z mistrzem, który przekaże pasje do zainteresowania się jego przedmiotem. Jednak taki nauczyciel musi posiadać odpowiednie przygotowanie, musi też posiadać odpowiednią wiedzę merytoryczną i nie może to być wiedza z podręcznika szkolnego. Analizując zmiany w podejściu do dokształcania nauczycieli możemy zaobserwować niepokojące tendencje, które są w pewnym sensie innowacją. Jak już wspominano rolę dawnych “metodyków przedmiotowych” starają się przejąć wydawnictwa. Nie ulega wątpliwości, że jest to jedna z innowacji mających na celu głównie ograniczenie nakładów państwa na oświatę. Jeszcze w latach 80. organizowano konferencje na których naukowcy przedstawiali aktualne poglądy na tematy związane z zmianami zachodzącymi w danej dziedzinie nauki. Obecnie nauczyciele najchętniej uczestniczą w spotkaniach organizowanych i finansowanych przez wydawnictwa, z kilku powodów o których w tym miejscu nie będę wspominał. 14